Alelusul "Ehl-i keyf"

Tanrı kadını yaratmaya başladığında zaten altı saatten fazla mesai yapmaktaydı.  Bir melek geldi ve sordu: “Bunun için neden bu kadar zaman harcıyorsun ki ?”

Tanrı cevap verdi: “Data verilerine baktın mı sen? Bir kere tamamen yıkanabilir olmalı ama hiçbir parça plastik değil, değiştirilebilir 200'den fazla oynar parçası olacak ve vücudu gerektiğinde diyet kola ve krakerle  beslendiği halde bile çalışabilecek. Kucağında dört çocuğun aynı anda oturabilecekleri kadar yer olacak. Bir öpüşü her şeyi iyi etmeye kadir olmalı - yaralı bir dizkapağından kırık bir kalbe kadar - ve bütün bunları da yalnızca iki elini kullanarak yapacak.”

Melek bu kadar ayrıntıya şaşırıp kaldı: “Yalnızca iki el mi!? Bu bir günde üstesinden gelebileceğin bir iş değil. Bekle, yarın bitirirsin. “Hayır, beklemeyeceğim” diye itiraz etti Tanrı. “Bu kreasyonumu çok sevdim ve bitirmeme de çok az kaldı. Hatta şimdiden kendi kendisini iyileştirebiliyor ve günde 18 saat çalışabiliyor.”

Melek biraz yaklaştı ve kadına dokundu, “Ama onu ne kadar yumuşak yapmışsın Tanrım!”  “O yumuşaktır” diye onayladı Tanrı, “Ama onu aynı zamanda yeteri kadar sert de yaptım. Nelere katlanabileceğini, nelerle baş etmesi gerektiğini aklına hayaline bile getiremezsin.”

“Düşünme kabiliyeti olacak mı?”diye sordu melek. Tanrı cevap verdi: “Yalnız düşünmeyecek, müzakere edebilecek, karar verebilecek... Hatta bir erkekten çok daha iyi başaracak bunu.”

Meleğin bir şey dikkatini çekti, elini uzattı ve kadının yanağına dokundu. “Oooo, sanırım bu modelde su kaçıran bir bölge unutmuşsun. Dedim sana bu kadar işin bir günde üstesinden gelinmez diye.”   “Bu su kaçıran bir yer değil” diye düzeltti Tanrı, “Bu bir gözyaşı!” “Gözyaşı mı, o da ne işe yarıyor?” diye sordu melek. Tanrı cevap verdi: “Gözyaşı kadının acısını, dertlerini, hayal kırıklıklarını, sevgisini, yalnızlığını, endişelerini ve gururunu ifade edebilmesi içindir.”  Melek çok duygulanmıştı: “Tanrım sen bir dahisin. Her şeyi düşünmüşsün. Kadın hakikaten hayret edilecek bir varlık olmuş.” 

“Evet, kadınlar öyledir. Kadınların kuvveti ve kabiliyetleri erkekleri hayrete düşürmektedir. Onlar her türlü çaresizliğe ve baskıya dayanıklıdırlar, fakat sevinci, sevgiyi ve saadeti de içlerinde barındırırlar. Avaz avaz bağırmak istedikleri vakit gülümserler. Ağlamak istediklerinde şarkı söylerler. Mutlu olduklarında ağlarlar ve kızgınlıklarında gülümserler. İnandıkları şey uğruna savaşırlar. Haksızlıklara baş kaldırırlar. “Hayır” ı kabul etmezler, eğer bunun yerine kendilerine daha iyi bir cevap verilebiliyorsa tabii.

Koşulsuz severler. Çocukları inanılmaz başarılara ulaşınca ağlarlar ve dostları mükafatlandırılınca taşkınlık yapacak kadar neşelenirler. Hiçbir çıkış yolu olmadığını bildikleri hallerde bile yine de kuvvetlidirler ve cesaretlerinden bir şey kaybetmezler. Ve bir öpücüğün ve bir sarılışın kırık bir kalbi hemen iyileştirebileceğini bilirler. Her boyda, renkte ve şekilde kadın vardır. Seni ne kadar düşündüklerini, sevdiklerini sana gösterebilmek için sana doğru koşarlar, uçarlar.

Kadının kalbi dünyayı güzel ve yaşanabilir bir yer haline getirir. Onlar sevinç, neşe, sevgi ve ümidi beraberlerinde her yere taşırlar. Fakat bütün bunlara rağmen, kadınların tek bir  kusuru varsa , o da ne kadar kıymetli olduklarını unutmuş olmalarıdır...”